Showing posts with label Pune. Show all posts
Showing posts with label Pune. Show all posts

Saturday, 7 July 2018

डिलिव्हरी इथेच व्हायला हवी...

“बाहेर खाजगी हॉस्पिटलला सिझेरियन शस्त्रक्रियेला ५०-६० हजार रुपये खर्च येतो आणि इथं मात्र कित्येकदा नॉर्मल प्रसूती होते. हे आता लोकांना कळलं आहे. त्यामुळे लोक विश्वासाने इथं येतात.” डॉक्टर सांगत होते, “कित्येकदा नॉर्मल प्रसूती होण्यातही अडचणी येतात तेव्हा पेशंटला तसं सांगावं लागतं. पण पेशंट हट्ट करतात की, डिलिव्हरी इथेच व्हायला हवी, आमच्या जबाबदारीवर आम्ही इथं दाखल होतो. अशा वेळी, आम्हांला त्यांना समजावून सांगावं लागतं. आणि पुढे ससूनला पेशंट पाठवला जातो.” पेशंट्सचा इतका विश्वास कमावलेल्या, महाराष्ट्रात रोल मॉडेल ठरलेल्या एका प्राथमिक आरोग्य केंद्राची ही गोष्ट. 



डॉक्टर सांगतात, “एक पेशंट इथं प्रसूतीसाठी आली होती. बाळ पायाळू होतं. इथं तिची नॉर्मल प्रसूती झाली. कुटुंबाला आनंद झाला. आणि त्यांनीच, डॉक्टर, तुम्हांला काय बक्षीस द्यायचं, असं विचारलं”. डॉक्टर म्हणाले, “तुम्ही पुन्हा इथं आलात, तर तुम्हांला स्मरण राहावं असं काही तुम्ही या केंद्रासाठी करा. मग त्या कुटुंबाने दवाखान्याची बाहेरची जागा नीट करून दिली.” सीसीटीव्ही कॅमेरा, फर्निचर, इथली मशिनरी हे सगळं गावकऱ्यांनी भेट दिलेलं आहे. 
पुणे जिल्ह्यातलं लोणी काळभोर. पुण्याहून जेमतेम ११ किलोमीटरवरचं गाव. लोकसंख्या २२ हजाराच्या आसपास. इथल्या प्राथमिक आरोग्य केंद्रात प्रवेश करताच डाव्या हाताला छान रेखीव बाग. आजूबाजूला स्वच्छता. दवाखाना पेशंट्सनी भरलेला. तरीही गडबड, गोंधळ नाही. सर्व काम शिस्तीत सुरु. दवाखान्यात शिरल्यावर जागोजागी माहिती देणारे फलक. औषधं कोणती, किती शिल्लक आहेत, त्याची एक्सपायरी डेट काय आहे याचाही बोर्ड दिसतो. इथले आरोग्यअधिकारी डॉ डी.जे. जाधव समरसून सांगत होते, “मला इथं येऊन आता सहा वर्ष झाली. आधी इथं ७० ते ८० पेशंट्सची ओपीडी असायची. माझ्या काळात २५० ते २६० ओपीडी व्हायला लागली. दर महिन्याला ८०-९० प्रसूती होतात. तर वर्षभरात ७० हजाराच्या आसपास पेशंटवर उपचार केले जातात. चांगली वागणूक, योग्य सेवा, २४ तास डॉक्टरांची उपलब्धता. 
हे सगळं घडलं कसं? 



लोकांचा सहभाग आणि त्यांची वस्तुरूपी मदत, यामुळे या केंद्राचा कायापालट घडला. केंद्रात प्रवेश करताच डावीकडे दिसणारी छोटेखानी बाग इथल्या लोकांमुळे उभी राहिली आहे. एकेका पेशंटनी आणून दिलेली झाडं आणि दवाखान्यातील कर्मचाऱ्यांची मदत घेऊन डॉक्टरांनी बाग उभी केली आहे. इथं गरोदर मातेची नोंद १२ आठवड्यांच्या आत केली जाते. त्यामुळे सुरुवातीपासूनच तिला योग्य मार्गदर्शन केलं जातं. प्रत्येक आठवड्याला गर्भवतींसाठी शिबीर घेतलं जातं. त्यावेळी प्रत्येक मातेला डॉक्टरांचा, अब्म्युलन्सचा आणि इथल्या सिस्टरचा फोन नंबर दिलेला असतो. कधीही काहीही त्रास वाटला तर गरोदर माता फोन करून विचारू, मदत घेऊ शकते. अति जोखमीच्या मातेची स्त्रीरोगतज्ञांकडून तपासणी करून घेतली जाते. त्यांची नऊ महिन्यांच्या काळात योग्य काळजी घेऊन नॉर्मल प्रसूती होणार असेल तर या केंद्रात, एरवी, त्यांना ससून हॉस्पिटलला पाठवलं जातं. 
डॉक्टर सांगतात, गर्भवतींना प्रसूतीसाठी आणणं, प्रसुतीनंतर घरी सोडणं, मातेला सकस आहार, आई-बाळासाठी कपडे, स्वच्छतेची साधनं यासह कमी वजनाच्या बाळासाठी रेडिएन्ट वॉर्मर सुविधा इथं आहे. एकूण बारा प्रकारच्या रक्ततपासणीसाठी अद्यावत प्रयोगशाळा, नेत्र तपासणी कक्ष, मधुमेह आणि ऊच्च रक्तदाब तपासणी, ट्रॅक्शन सुविधा ते अगदी कुष्ठरोग, क्षयरोग, मलेरीया, डेग्यू, चिकनगुनिया, टायफॉइड इत्यादी आजार असलेल्या रूग्णांवरही येथे उपचार केले जातात. २०१६ साली या प्राथमिक आरोग्य केंद्राची नॅशनल अॅक्रिडेशन बोर्ड हॉस्पिटल अँड हेल्थ केअर प्रोव्हायडर (NABH) या राष्ट्रीय नामांकनासाठी निवड झाली आहे. 

Tuesday, 26 June 2018

पाढ्यांसाठी मिनी कॉम्प्युटर

बेरीज, वजाबाकी, गुणाकार, भागाकार या गणितातल्या मूलभूत क्रिया. अर्थातच त्यासाठी पाढे माहीत हवेत. पाढ्यांमुळे व्यवहारातले पैशांच्या देवाणघेवाणीचे हिशेबही सुलभ होतात, अन्यथा आपल्याला कॅलक्युलेटर सारख्या साधनाची गरज लागते. पण शाळेच्या विद्यार्थ्यांचे काय? किमान महत्त्वाचे पाढ तोंडपाठ असण्याला पर्याय नाही.
पण विद्यार्थ्यांना पाढे पाठ करणे म्हणजे संकट वाटते. शिवाय उदाहरणे सोडवताना पाढा पाठ नसेल तर प्रत्येकवेळी गुणाकार करून उत्तर काढण्यातही खूप वेळ जातो. यावर काहीतरी उपाय करावा, असं मला वाटलं. आम्ही वर्गाच्या भिंतीवर पाढे ऑईलपेंटने रंगवून घेतलेले आहेत. पाढे सतत नजरेसमोर असल्याने विद्यार्थ्यांना ते पाठ करणं सोपं जातं. पण घरी गेल्यानंतर काय, हा प्रश्न होताच.
    

पुणे जिल्ह्यातील हवेली तालुक्यातील धुमाळमळा इथली आमची जिल्हा परिषद शाळा. या शाळेत शिकणाऱ्या विद्यार्थ्यांचे पालक हे शेतमजूर किंवा कामगार असतात. त्यांच्या घरी स्मार्टफोन किंवा कॅलक्युलेटर असण्याची शक्यता कमी असते. म्हणून ते ही साधने वापरुन उदाहरणं सोडवू शकत नाहीत. मग अशा पालकांच्या मुलांना न्यूनगंड वाटायला लागतो व इतर मुलांच्या तुलनेत आपण अभ्यासात मागं पडू, असं त्यांना वाटतं.
या गरीब वर्गातून आलेल्या मुलांसाठी कमीत- कमी खर्चातलं एखादं साधन बनवावं असं वाटू लागलं आणि त्यातूनच बनला- ‘मिनी कॉम्प्युटर’. एक रिकामी बिसलेरीची बाटली, डिंक, ब्लेड, कात्री, स्केचपेन आणि कार्डशीट एवढ्या मोजक्या साहित्यातून आमचा कॉम्प्युटर तयार झाला आहे.
बाटलीच्या उंचीचे आणि बाटलीला पूर्ण गुंडाळले जातील असे कार्डशीटचे दोन तुकडे कापून घेतले. मग एका कार्डशीटवर 2 ते 12 पर्यंतचे पाढे स्केचपेनने लिहून काढले. हे करताना पाढ्यांच्यावर थोडी जागा सोडली आणि तिथे केवळ 2 ते 12 अंक अंतरा- अंतराने लिहिले. १० उभ्या खिडक्या कापल्या व खिडक्यांवरही एक खिडकी कापून घेतली.
त्यावर गुणाकाराची चिन्हे आणि 1 ते 10 आकडे उभे लिहून घेतले. त्यानंतर आधी चिकटविलेल्या कार्डशीटच्या थोड्या वर दुसरं कार्डशीट चिकटवून घेतलं. आता फक्त पाढे आणि आकडे हातांनी अॅडजेस्ट केले की, हवा तो पाढा तयार. उदा. 9 चा पाढा पाहण्यासाठी बाटली फिरवत उभ्या चौकटीत नऊचा पाढा येईपर्यंत बाटली फिरवायची. झाला आमचा कमीतकमी खर्चातला ‘मिनी कॉम्प्युटर’ तयार.
आमच्या शाळेतले विद्यार्थी आता कॅलक्युलेटर विसरूनच गेले आहेत. या बाटल्यांचे आम्ही दोन संच बनविले आहेत. मुलांनी अशा बाटल्या आपल्या घरीही तयार केल्या आहेत. आमच्या या कॉम्प्युटरला वीज लागत नाही आणि बॅटरीही लागत नाही. फक्त थोडेसे कष्ट आणि कल्पकता वापरली की वर्षभर उपयोगी पडेल असा हा मिनी कॉम्प्युटर तयार होतो. पाढ्यांव्यतिरिक्त हा इंग्रजीसाठीही वापरता येऊ शकतो.
अशा प्रकारे इच्छाशक्ती आणि कल्पकतेने तयार केलेल्या या मिनी कॉम्पुटरने माझ्या व मुलांच्या सर्व अडचणी दूर केल्या. आणि मुलांमधली पाढ्यांची भीती नेहमीसाठी काढून टाकली.

- लक्ष्मी ताजेंद्र राव.

Friday, 11 May 2018

वाहनचालक ते लेफ्टनंट

शहर पुणे. इथं वाहन चालक म्हणून नोकरी करणारा ओम उत्तमराव पैठणे. मूळचा बीड जिल्ह्यातील लिंबारूई गावचा तरुण. एक दिवस, निवृत्त कर्नल बक्षी त्याच्या कारमध्ये प्रवासी म्हणून बसले. आणि या प्रवासात त्यांनी ओमच्या जीवनालाच दिशा मिळवून दिली.
सेवानिवृत्त कर्नल बक्षी यांनी ओमशी मनमोकळ्या गप्पा मारल्या. ‘संयुक्त लष्करी सेवा’ (कम्बाइन्ड डिफेन्स सर्व्हिसेस) ‘सीडीएस’ परीक्षेबद्दल माहिती दिली. लेफ्टनंट कर्नल गणेश बाबू यांचा पत्ता देऊन त्यांच्याकडे प्रशिक्षण घेण्याचा सल्लाही दिला. पुढे २०१६ मध्ये झालेल्या ‘सीडीएस’ परीक्षेमध्ये पहिल्याच प्रयत्नात ओम उत्तीर्ण झाला. त्यानंतर त्याने भोपाळ येथे ‘सर्व्हिस सिलेक्शन बोर्ड’ (एसएसबी)ची परीक्षा उत्तीर्ण होऊन चेन्नईमध्ये “ओटीए’मधून प्रशिक्षण पूर्ण केले. आणि तो भारतीय सैन्य दलात लेफ्टनंट पदावर १० मार्च २०१८ रोजी रूजू झाला. 
ओमच्या यशामागे निवृत्त कर्नल बक्षी यांचा योग्य सल्ला आहे, त्याचे स्वतःचे आणि त्याच्या आई-वडीलांचे - उत्तम आणि सुशिला यांचे कष्टही आहेत. मनकर्णिका प्रकल्पात बीड तालुक्यातील लिंबारूई हे गाव विस्थापित झालं. त्यातच दुष्काळामुळे उत्तम यांना चार एकर शेती कशी करायची हा प्रश्न पडला. मुलांचं शिक्षण कसं होणार या चिंतेत त्यांनी १९८६ मध्ये गाव सोडून रोजगारासाठी पुण्याची वाट धरली. आवश्यक असलेल्या कागदपत्रांअभावी त्यांच्या तीनही मुलांना पुण्यातील बँकाकडून शिक्षणासाठी कर्ज मिळालं नाही. शेवटी ते गावी परत आले आणि खाजगी सावकाराकडून ५० हजाराचं कर्ज घेतलं. तर सुशीला यांनी स्वतःचे दागिने विकून तीनही मुलांच्या शिक्षणाचा खर्च भागवला. पुण्याजवळ सारोळ्यालगत तोंडल गावात स्थाईक झाल्यानंतर उत्तम यांनी सुरूवातीला एका कुक्कुटपालन व्यवसायाच्या गाडीवर आणि पुढे पुण्याच्या व्यंकटेश्वरा कंपनीत २२ वर्ष वाहनचालक म्हणून काम केलं. वाहन चालवतांना त्यांच्या दोन्ही गुडघ्यांना इजा झाल्यामुळे गुडघा प्रत्यारोपणाच्या शस्त्रक्रिया करावी लागली. त्यातली एकच शस्त्रक्रिया यशस्वी झाली. सुशीला यांनीही मोलमजुरी करून कुटुंबाला हातभार लावला. ओमचा धाकटा भाऊ आदिनाथ याचं बीएसस्सी झालं आहे. तर बहिण मोनिका पदवीशिक्षण घेत आहे.
ओमची आई म्हणते, “गाव सोडले तेव्हा आमची परिस्थिती बिकट होती. घरात ओमला एकटे ठेवून मला शेतात मजुरीच्या कामासाठी जावं लागायचं. मुलांच्या शिक्षणासाठी आम्ही खूप कष्ट उचलले. त्यातूनही मुलं घडली, हा आनंद आहे”.
लिंबारूई गावात सध्या या कुटुंबाचं पत्र्याचं घर होतं. तेही दोन वर्षापूर्वी पावसात पडलं आहे. तरीही गावातील गरीब मुलांसाठी शाळा उघडण्याचं ओमचं स्वप्न आहे. वाहनचालक ते लेफ्टनंट असा त्याचा खडतर प्रवास आजच्या तरूणांना निश्चितच प्रेरणादायी आहे.
- दिनेश लिंबेकर,.

Wednesday, 9 May 2018

... आणि मलाही माझा मार्ग सापडला

नुकताच नवी उमेद पेजचा दुसरा वर्धापनदिन साजरा झाला. पेजची संपादक- समन्वयक या भूमिकेतून मी उमेदला काय दिलं यापेक्षा उमेदनी मला काय दिलं, किती समृद्ध केलं, तेच मला अधिक जाणवतं.
फेसबुकसारख्या सोशल मीडियाचा वापर मी आधी फक्त जुने मित्रमैत्रिणी जमवणं, एकमेकांचे फोटो बघणं, लाईक करणं इतका मर्यादितच करायचे, हे तर मी मागे लिहिलंच होतं. पण या दोन वर्षात सोशल मीडियाचा सकारात्मक उपयोग कसा करता येऊ शकतो, याचा एक चांगला अभ्यासच झाला, असं म्हणता येईल. कुठल्याही गोष्टीकडे आपण कसं, कुठल्या नजरेनं बघतो, त्यावर त्या गोष्टीचा उपयोग ठरणार असतो. काहीजण कशाची जाहिरात करायला, काहीजण केवळ असंतोष पसरवायला हे माध्यम वापरतात. आपल्याला त्यातलं नक्की काय हवं ते निवडलं की आपण सुखी, आनंदी होतो.
माझंही तेच झालं. आधी टाईमपास म्हणून फेसबुक बघणारी मी नवी उमेद पेज हँडल करायला लागल्यावर आपोआपच त्यातही चांगल्या गो्ष्टी, उपक्रम, पेजेस शोधायला लागले. अशी कित्येक वेगळं काही करणारी माणसं, निसर्गासाठी काही करणारी, एखाद्या विषयाला वाहून घेतलेली माणसं, असे ग्रुप मला इथं सापडत गेले आणि मलाही एक वेगळा मार्ग सापडला.
हे झालं माझं वैयक्तिक. पण उमेदचं काम करताना इतरही काही बदल झाले. उमेदच्या पोस्टींचं एडिटिंग करता करता मला थोडक्यात, नेमकं लिहायची सवय झाली. आता एडिटिंग अधिक चांगलं करायचा प्रयत्न करते.
आमचा कामाचा मुख्य विषय आहे, बालहक्क. आत्तापर्यंत या विषयाशी मी कधीच जोडली गेले नव्हते. तो आता कळतोय. युनिसेफ मुलांविषयक दरवर्षी एक अहवाल प्रसिद्ध करतं. ते वाचून या विषयातही किती उपविषय आणि किती काळजी करायला लावणाऱ्या गोष्टी आहेत ते कळालं. आता मुलांचे प्रश्न, अडचणी काय असू शकतात याविषयी थोडी जागरूकता माझ्याही मनात निर्माण होऊ लागली आहे.
नवी उमेदच्या यशात, वाचकप्रियतेत खरा वाटा आहे तो जिल्हा प्रतिनिधींचा. नवी उमेदचा विशेष आहे - जनसामान्यांमधून वेगळं काम करणाऱ्या, समस्या सोडवणार्‍या, बदल घडवून आणणार्‍या व्यक्तींना शोधायचं, त्यांना पुढं आणायचं. हे नीट समजून घेतलं आमच्या प्रतिनिधींनी. त्यानुसार सगळ्यांनीच साथ दिली. म्हणूनच, इतक्या विविध स्टोरीज पेजवर प्रसिद्ध होऊ शकल्या. त्यासाठी जिल्हा प्रतिनिधींचे मनापासून आभार.
राज्यभरात मिळून आज जवळपास 25-26 प्रतिनिधी उमेदसाठी काम करत आहेत. आता इच्छा आहे की, केवळ जिल्ह्यापुरतं मर्यादित न राहता प्रत्येक तालुक्यात नवी उमेदचा प्रतिनिधी असावा. आणि तालुक्यातून, गावांतून तिथली माहिती, स्टोरी उमेदवर प्रसिद्ध व्हावी. अधिकाधिक वाचकांपर्यंत ती पोचावी.
- वर्षा जोशी - आठवले.

Wednesday, 11 April 2018

पगार नाही; पण मुलांना शिकायला मिळतंय तेच समाधान आहे

पुण्यापासून जेमतेम 8 किमीवरची महमंदवाडी. इथल्या तरवडे वस्तीतली, विद्यावर्धिनी नावाची शाळा. एकशिक्षकी. 1 ते 4 थीचे मिळून 50 विद्यार्थी. मंगला गायकवाड एमए बीएड झाल्या आणि त्यांनी इथं शिकवायला सुरवात केली. तेव्हा ही शाळा सर्व शिक्षा अभियानाअंतर्गत सुरु करण्यात आली होती. मंगलाताई अजूनही एकट्याच ही शाळा चालवतात.
मुलांचे पालक काचपत्रा गोळा करतात आणि बरेचजण बिगारी काम करतात. मंगलाताई सांगतात की, ह्यापैकी बहुतेक मुलांचे आई वडील दोघंही कामाला बाहेर जाणारे आहेत. त्यामुळे पाणी भरुन ठेवणं, भांडी घासणं, घरातली बाकी कामं करणं आणि लहान भावंडाना सांभाळणं अशा जबाबदा-या या मुलांवर असतात. मुलं शाळेत गेली तर ही कामं कोण करणारं म्हणून सुरुवातीला पालक मुलांना शाळेत पाठवायला तयार नसायचे. अर्थातच आर्थिक परिस्थितीही नाजूक असायचीच. मग त्यांच्याशी बोलून, समजावून मुलांना शाळेत आणावं लागायचं.



2002मध्ये 10 मुलांना घेऊन ही शाळा सुरु झाली. हळूहळू विद्यार्थी संख्या 250 वर गेली. त्यावेळी मंगलाताईंबरोबर इतर शिेक्षकही होते. तेही चांगल्या नोकरीच्या शोधात शाळा सोडून गेले. मंगलाताईंनी मात्र हाती घेतलेला शिक्षणाचा वसा पुढं न्यायचा ठरवला आणि ही शाळा सुरु राहिली. अर्थात आता मात्र त्यांना विनावेतन काम करावं लागणार होतं.
या शाळेत मुलांना सर्व विषयांची ओळख करुन दिली जाते. त्यांना लिहायला वाचायला शिकवलं जातं. त्यांच्यामध्ये शिक्षणाची आवड रुजवण्याचं काम इथं होतं. साधारणपणे 6 ते 12 वयोगटातली मुलं या शाळेत येतात. तोपर्यंत पालकही त्यांच्या फी, वह्या-पुस्तकांसाठी पैसे जमवतात. आणि त्यानंतर त्यांना दुस-या मोठ्या शाळेत घातलं जातं.
नगरसेवकांनी उपलब्ध करुन दिलेल्या 2 खोल्यांमध्ये सध्या शाळा भरते. मंगलाताई सांगतात, “तरवडे वस्तीपासून साधारण तीन किमीवर महानगरपालिकेची शाळा आहे. पण पहिली ते चौथीची मुलं एवढ्या लांब चालत जाऊ शकत नाहीत. म्हणून पालक त्यांना तिथं पाठवत नाहीत. आणि ही सध्याची जागा अपुरी पडते. त्यामुळे आता मुलांची संख्या वाढवता येत नाही.”
आरोग्य तपासणी, सांस्कृतिक कार्यक्रम, विविध स्पर्धांमध्ये सहभागाची संधी मुलांना उपलब्ध करुन दिली जाते. त्यांना मशाल, इनरव्हिल, रोटरी यासारख्या संस्था शालेय साहित्याचं वाटप करतात. मशाल संस्थेतर्फे मुलांना स्कॉलरशिप दिली जाते, मेहेरबाबा फाऊंडेशन मुलांना रोजचा खाऊ देतं.
क्वेस्ट ही संस्था मुलांमध्ये वाचनाची आवड निर्माण व्हावी यासाठी खास प्रयत्न करते. त्यांचे प्रतिनिधी ठराविक दिवशी येतात आणि मुलांना गोष्टींची पुस्तकं वाचून दाखवतात. त्यांनी मुलांसाठी पुस्तक लायब्ररीची सोय केली आहे.
मंगलाताई सांगतात, “या वस्तीतली मुलं अशीच फिरत राहून नयेत, बिघडू नयेत यासाठी माझा प्रयत्न आहे. त्यांना आता स्वच्छ राहायला आवडतं आहे. कधी कधी पाणी भरण्यासाठी या मुलांना शाळेच्या मध्ये एक-दीड तास घरी सोडावं लागतं. पण अशा अडचणी समजून घेतल्या तरच या मुलांचं शिक्षण चालू राहणार आहे. या मुलांना आता शिक्षणाची गोडी लागली आहे. मुलं आवडीने शाळेत येतात.” एकच शिक्षिका असल्याने परिपूर्ण शिक्षण देऊ शकत नसल्याची खंतही त्या व्यक्त करतात.
घरातली एक स्त्री शिकली तर पूर्ण घर साक्षर होतं असं म्हणतात. मंगलाताईसारख्या शिक्षिका सगळीकडे असतील तर सगळी छोटी मोठी गावं -वस्त्या साक्षर व्हायला वेळ लागणार नाही.

Saturday, 10 March 2018

बँक ऑफ न्यूयॉर्कने दखल घेतलेली जि.प. शाळा!!

पुण्यातील वाबळेवाडी जिल्हा परिषद शाळेचे विद्यार्थी सहज टॅब आणि संगणक हाताळतात. तुम्हांला वाचून आश्चर्य वाटेल पण संपूर्ण शाळेत वायफाय आहे. शाळेत इ-लर्निंग आहे. मुलांना संगणक आणि इंटरनेटच्या माध्यमातून अभ्यासाला पूरक असे व्हिडिओ, गाणी, सोपे शैक्षणिक खेळ असं बरंच काही हाताळायला मिळतं. विशेष म्हणजे ही शाळा विजेसाठी ‘महावितरण’वर अवलंबून नाही. इतर खेड्यांप्रमाणे वाबळेवाडीलाही भारनियमनाच्या संकटाने ग्रासलेलं होतं. शाळा डिजिटल हवी तर वीज हवीच. त्यामुळे यावर उपाय म्हणून शाळेने सौरउर्जेचा वापर करून घ्यायचे ठरवले. आज ही शाळा स्वत:ची विजेची संपूर्ण गरज स्वत:हून भागविते. इतकंच नाही तर, वाबळेवाडी गावातील काही पथदिव्यांनाही वीज पुरविते. हे कामही ग्रामस्थांच्या मदतीने उभं केल्याचं वारे सर नम्रपणे सांगतात.आम्हांला वाटत होते, शाळा जवळपास पूर्ण पाहून झाली, पण सर्वात महत्त्वाचे आश्चर्य तर बाकीच होते. वारे सरांनी आम्हांला शाळेच्या मागील भागात नेले. तिथं एक वेगळंच बांधकाम उभारताना दिसले. या बांधकामाविषयी वारे सर म्हणाले, “येत्या शैक्षणिक वर्षात आमच्या विद्यार्थ्यांसाठी हे सरप्राईज असेल. बहुतांश मुलांना शाळेच्या चार भिंतीत शिकायला नको वाटतं, त्यांना मोकळ्या हवेत, बाहेरची गंमत- जंमत बघत शिकायचं असतं. माझ्या विद्यार्थ्यांनीही अशीच भरपूर सूर्यप्रकाश, वारा आणि मोठ्या खिडक्या असलेल्या शाळेची मागणी केली होती, ती आम्ही पूर्ण करतोय.”

                                                                       वारे सरांच्या बोलण्यातून कळलं की शाळेची जागा कमी पडत असल्याने शाळेला लागून असलेली मागची काही एकर जमीन गावकऱ्यांनी एकमताने शाळेला दान केलेली आहे. या जागेवर विद्यार्थ्यांच्या मनातील शाळा उभारण्याचं काम सुरु आहे आणि त्या कामाकरिता आर्थिक मदत देतेय ती- बँक ऑफ न्यूयॉर्क!! होय, वाबळेवाडीच्या जिल्हा परिषद शाळेची कीर्ती ‘बँक ऑफ न्यूयॉर्क’पर्यंत पोहोचली आणि त्यांनी स्वत:हून आर्थिक मदतीचा हात पुढे केला आहे. या बँकेच्या कोट्यवधी रुपयांच्या मदतीतून शाळेची पर्यावरणपूरक इमारत उभी राहतेय. या वर्गांच्या भिंती म्हणजे पूर्ण काचेच्या, सरकत्या खिडक्या असणार आहेत. वर्गात पुरेसा सूर्यप्रकाश आणि हवा येणार आहे. पावसाचे पाणी साठविण्यासाठी प्रत्येक वर्गाखाली सुमारे 30 हजार लीटरची मोठी टाकी उभारून जलपुनर्भरण करण्याचं नियोजन आहे आणि अर्थात सौरउर्जेचा वापर तर होणारच आहे!!
इथल्या एका विद्यार्थिनीने तेलाच्या जुन्या डब्यापासून इकोफ्रेंडली ‘हँडवॉश स्टेशन’ उभारले आहे. ग्रामीण भागातील पाण्याच्या टंचाईतसुद्धा स्वच्छतेचा आग्रह धरणारा हा आगळा उपक्रम आहे. पूर्वी पाण्याच्या टाकीद्वारे हात धुवायला लागणारे 200 लीटर पाणी आता केवळ 50 लीटरवर आले आहे, शिवाय स्वच्छतेसाठी राख आणि निंबोणीपासून विद्यार्थ्यांनी बनविलेला साबणही आहे.
शाळेचे मुख्याध्यापक दत्तात्रय वारे सरांना 2016 साली ‘राष्ट्रपती आदर्श शिक्षक पुरस्कार’ही मिळालेला आहे. अगदी साध्या वेशातील वारे सरांनी ही जिल्हा परिषद शाळा अशाप्रकारे बदलली आहे की अनेक पालक इंग्रजी माध्यमाच्या शाळांतून काढून विद्यार्थ्यांना वाबळेवाडीच्या आयएसओ शाळेत दाखल करीत आहेत. आम्ही गेलो तेव्हा शाळेत प्रवेशासाठी रांगा लागलेल्या होत्या, हे वेगळं सांगायला नकोच!!

- स्नेहल बनसोडे- शेलुडकर

Saturday, 17 February 2018

तमाशाच्या पैशांतून विद्यार्थ्यांना मिळाले टॅब

पुण्यातील शिरूर तालुक्यातील वाबळेवाडीची जिल्हा परिषद शाळा. तुम्ही अगदी गुगल मॅपवर शोधायला गेलात तरी आयएसओ 9001/2008 मानांकित वाबळेवाडी जि.प. शाळा सहजच सापडते. शाळेत प्रवेश केला की नजरेत भरते डावीकडे उत्तम राखलेल्या हिरवळीतील ‘अंक- अक्षर उद्यान’ आणि उजवीकडे विद्यार्थ्यांसाठी खुला रंगमंच. हिरवळीत साकारलेल्या या उद्यानात मधे- मधे लावलेल्या फरशांवर अंक आणि अक्षरे तसेच, बेरीज- वजाबाकी आणि गुणाकाराची चिन्हे रेखाटलेली आहेत. त्यावर खेळता- खेळता मुलांचा सहज अभ्यास होतो. समोरच कौलांची बैठी इमारत असलेली छोटी शाळा आहे. या शाळेची एकही भिंत रिकामी नाही. भिंतीवर नद्यांची नावे, इंग्रजीचे शब्दार्थ, गणित आणि विज्ञानाची सूत्रे असे बरेच काही आकर्षक रंगात रंगविलेले दिसले.थोडंसं पुढे गेलो की विज्ञान कक्ष दिसतो, मग संगणक कक्ष दिसतो आणि कलाकुसरीला वाहिलेला ‘आर्ट क्लास’ ही दिसतो. आपल्याला खरेतर इयत्ता, तुकडी असे वर्ग बघण्याची सवय असते. विज्ञान कक्ष अनेक सुंदर आणि साध्या-सोप्या उपकरणांनी सजलेला होता. इथं ग्रहताऱ्यांची बनलेली आणि आपणहून फिरणारी सूर्यमाला आहे, पचनसंस्था, श्वसनसंस्था यांचे जोडता येणारे आणि वेगळे करता येणारे कृत्रिम पार्ट आहेत, सौरऊर्जेवर पाणी तापविणाऱ्या बंबाची प्रतिकृती, नद्यांवर बांधलेल्या धरणाची प्रतिकृती आणि अगदी चारचाकी गाड्यात इंजिन कसे काम करते त्याचीही प्रतिकृती आणि अनेक तक्ते आहेत.
वाबळेवाडीची शाळा खरंच सर्वार्थाने वेगळी आहे. या शाळेत इयत्ता आणि हुशारीनुसार तुकड्या पाडून शिक्षण दिले जात नाही. इथं तुम्हांला आवड असलेल्या वर्गात बसून शिकता येते. म्हणजे गणिताची आवड असणाऱ्यांसाठी ‘गणित कक्ष’, प्रयोगातून विज्ञान शिकायचे असेल तर ‘विज्ञान कक्ष’!! एकाच वेळी वेगवेगळ्या वयाची मुले एका विषयाचा अभ्यास करत असतात आणि तो पारंपरिक घोकंपट्टीचा नसतो तर प्रात्यक्षिक ज्ञानाचा आणि कृतीआधारित अभ्यास असतो. गणितासाठी सुद्धा ज्ञानरचनावादाचा उपयोग करीत ‘अंक- अक्षर उद्यान’, आईस्क्रीमच्या काड्या, गोट्या, रंगीत मणी यांच्या सहाय्याने हसत खेळत गणित शिकविले जाते. शिवाय कंटाळा आला की मातीकाम, कागदकाम, शिवणकाम शिकविणारा सुंदर ‘आर्ट क्लास’ आहेच. विद्यार्थ्यांनी तयार केलेल्या वस्तूंचे एक कायमस्वरूपी प्रदर्शनच या कक्षात मांडलेले आहे


महाराष्ट्रातील काही मोजक्या शाळांप्रमाणे वाबळेवाडीची शाळादेखील विनादप्तर शाळा आहे. या शाळेतील विद्यार्थ्यांना अभ्यासासाठी टॅब मिळालेले आहेत. 100 टक्के डिजिटल होण्याची या शाळेची गोष्टही ऐकण्यासारखी आहे. शाळेचे मुख्याध्यापक दत्तात्रय वारे सर त्याविषयी बोलताना सांगतात, “प्रत्येक गावात दरवर्षी एखादी यात्रा- जत्रा भरते, आमच्याही गावात दरवर्षी ग्रामदैवताची यात्रा भरते. यात्रा म्हणलं की सगळ्या प्रकारचे हौसे- नवसे- गवशे येतात. गेली कित्येक वर्षे गावातल्या यात्रेतील तमाशाचे संपूर्ण शिरुरला आकर्षण असायचे. मात्र एका वर्षी यात्रेसाठी झालेल्या सभेत मी या संगणकयुगात विद्यार्थ्यांसाठी संगणक आणि टॅबची गरज आहे, हा मुद्दा मांडला. कोणत्याही मनोरंजनापेक्षा मुलांचे भविष्य महत्त्वाचे असल्याचे समजावून सांगितले आणि ग्रामस्थांनी सुमारे 1.20 लाखांची तमाशाची सुपारी रद्द करुन ते पैसे शाळेचा संगणक कक्ष उभारण्यासाठी दिले” हे ऐकून अर्थात गावाचेही कौतुक वाटले.


- स्नेहल बनसोडे-शेलुडकर. 

Thursday, 21 December 2017

कुरुंजीतलं गमभन

कुरुंजीतलं गमभन : रंजना बाजी
कुरुंजीत भाड्याने घर घेऊन राहायचं ठरल्यावर आम्ही कुरुंजीत घर शोधत फिरत होतो. एका घराच्या अंगणात तीन चार बायका गोधडी शिवत बसल्या होत्या.त्यातली एक पुढं येऊन म्हणाली, माझ्या मुलीचं हाये घर ! बघा. आम्ही बघितलं. गावाच्या साधारण मध्यभागी घर आणि समोर शेत. छानच होतं ते.
‘घराचं भाडं पाश्शेच हाये, मागं टॉयलिश बांधलंय त्याचं दोनशे जास्ती.’ या बोलीवर घर ठरलं आणि घर दाखवणाऱ्या सरुबाईबरोबर ओळख झाली आणि पुढे मैत्रीही.



सरुबाईला तीन मुली आणि एक मुलगा. दोन मुली लग्न झालेल्या, तिसरी नववीत शाळा सोडून घरी बसलेली सोळा सतरा वर्षांची एक मुलगी आणि आय टी आय झालेला पुण्यात नोकरी करणारा मुलगा. घरात म्हातारी सासू आणि नवरा.
कुरुंजीत स्वैपाकाचा घाट घालायचा नव्हता. त्यामुळे जाईन तेव्हा मी सरुबाईच्या घरी दोन्ही वेळा जेवते. त्यातून तिची माझी जास्त ओळख होत गेली.
सरुबाई म्हणजे मूर्तीमंत कष्ट आणि ग्रामीण निरागसता यांचं मिश्रण आहे. मळे गावातून, तीन किमी अंतरावरच्या कुरुंजीत ती लग्न करून आली. शाळेत न गेल्यामुळे लिहिता वाचता येत नाही. पण तिच्या परिघामध्ये त्याला महत्त्वही नसावं.
वर्षभर कोणत्या ना कोणत्या कामात ती व्यग्र असते. दिवसभर कष्ट करणं, घरी येऊन काम आणि झोपणं. तिचा कष्ट करण्याचा आवाका बघितला, की थक्क व्हायला होतं आणि त्याची अपरिहार्यता समजली, तर वाईटही वाटतं.
भाताच्या पावसाळी हंगामात ती इरलं घालून सकाळी बाहेर पडते, ते अंधारापर्यंत शेतात काम करत असते.


इतर अनेक जमीनधारकांसारखं तिचे पण वेगवेगळ्या ठिकाणी जमिनीचे तुकडे आहेत. एक माझ्या घरासमोर तर बाकीचे गावापासून पलिकडे. लावणीच्या काळात एका तुकड्यावर काम संपलं, की दुसरीकडे असं सतत सुरू असतं. त्या दिवसांत रात्रीच्या जेवणाला गेले, तर अत्यंत दमलेली सरुबाई खाटेवर पडलेली असते किंवा चुलीकडं पाय करून शेकत बसलेली असते. मी वाढून घेते, असं म्हटलं तरी ती लगबगीनं वाढायला येते.
लावणी, तण काढणं, भात कापणं, झोडणं, मळणी या सगळ्या गोष्टी सरुबाई नवऱ्याच्या बरोबरीनं करते. थंडीत, इतर गावकऱ्यांच्या बरोबर दिवसभर डोंगरावर गवत कापून भारे वाहून आणते. शेतात काम नसेल तेव्हा गावात किंवा आजूबाजूला कुठे काम असेल तर दिवसभर घर बांधंणं, मजुरी करणं, अशी कामं करून ती उत्पन्नात भर घालते.
सरुबाईंचे (त्यांच्या भाषेत मालक ) अण्णा हे उत्तम गृहस्थ. त्यांना कधी मी ओरडताना, भांडताना बघितलं नाही. गावात पण त्यांचं नाव चांगलं. दारू न पिणारा अत्यंत सज्जन माणूस!



सरुबाईचा नवऱ्यावर खूप जीव. बरेचसे नवरे बायकांना मारतात, आयमाय उद्धारतात, हे सांगताना सरुबाई अभिमानानं म्हणाली होती, आमच्या मालकानं कधी रागात माझ्या आईचं नाव काढलं नाही बघा ! जेवताना अण्णांच्या ताटात भरपूर भाजी, भात, वशाट वाढत तिचं प्रेम व्यक्त होत असतं.





सरुबाईची एक मुलगी खूप लांब राहते, असं तिनं सांगितलं होतं. कुठं लांब तर अकुर्डीला. पिंपरी चिंचवड भागात. ही मुलगी नंतर वेल्हे भागात सासरी राहायला आली. एके दिवशी संध्याकाळी सरुबाईच्या घरी गेले तर सरुबाई अत्यंत कासावीस होऊन बसली होती. ‘ पोरींना एकटं जायाला काय हुतं? बाप कश्याला लागतो सोडवायला?’ अशी बडबड सुरू होती. विचारल्यावर समजलं, की अण्णा सकाळी लेकीला सासरी सोडायला गेलेत. कुरुंजी ते हायवे, तिथून नसरापूर आणि तिथून तिचं गाव असा वेडावाकडा प्रवास होता. सरुबाईच्या दृष्टीनं प्रवास म्हणजे माणसानं सकाळी जाऊन अंधाराच्या आत परत आलं पाहिजे. अण्णांचा अजून पत्ता नव्हता. फोन लागत नव्हता. मुलीचं गाव दरीत असल्यामुळं रेंज नसायची. सरुबाईचा धीर सुटला होता. स्वतःच्या मुलीला ती बोल लावत होती. अन्नाला शिवायला पण तयार नव्हती. कशीबशी समजूत घालून, दटावून तिला जेवायला लावलं. दुसऱ्या दिवशी अण्णा सकाळी परतल्यावर तिचा जीव भांड्यात पडला.




सरुबाईच्या विश्वात इंग्रजी नाही. त्यामुळं तिचे शब्दप्रयोग कधी कधी मजेशीर असतात. गावात एक आज्जी खूपच आजारी होती. तिला काय झालंय असं विचारलं तर सरुबाई म्हणाली, तिचा डीपी लई हललाय. खूप विचार केल्यावर लक्षात आलं की त्या आज्जीचं बीपी वाढलं होतं.
अशी ही भाबडी,जीव लावणारी बाई. खूप दिवस नाही गेले तर गेल्यावर गालावरून हात फिरवणारी, खा, खा असा आग्रह करणारी, जत्रेच्या वेळेला लागतील म्हणून थोडे जास्त पैसे दिल्यावर मिठी मारत डोळ्यात पाणी आणणारी! 

Thursday, 14 December 2017

कुरुंजीतलं गमभन :शेती आणि त्याला अनुषंगिक कामं

शेती आणि त्याला अनुषंगिक कामं नक्की काय असतात याबद्दलची माझी माहिती बऱ्यापैकी ऐकीव होती. मुळशी तालुक्यात काम करताना बायका पुरुषांना वेळोवेळी शेतात काम करताना बघितलं होतं.
कुरुंजीत गेल्यापासून हे चित्र जास्त स्पष्ट झालं. भातशेतीचं चक्र पूर्ण बघितलं.
शाळेत शिकलो होतो की जून पासून शेतात कामं सुरू होतात. पण कुरुंजीत एक वेगळंच चक्र डोळ्यासमोर आलं.
पौष महिन्याच्या पौर्णिमेला (जानेवारी महिन्यात) देवीची जत्रा भरते. त्यानंतर थोड्या दिवसात लोक ‘कवळं’ गोळा करायला रानात जातात. कवळं म्हणजे झाडांच्या फांद्या. या छाटून मोळ्या बांधून आणल्या जातात. या फांद्या नंतर शेतात वाळण्यासाठी पसरवल्या जातात. उन्हात त्या वाळत राहतात. साधारण शिमग्याच्या आसपास त्यात शेण मिसळून त्या जाळतात. ही भाताची रोपं तयार करण्याची सुरुवात असते. पावसाच्या आधी यात बियाणं पेरतात. पहिल्या पावसानंतर रोपं उगवून येतात. यांना दाढ्या म्हणतात. खरा मान्सून सुरू झाला आणि शेतात भरपूर पाणी साठून चिखल झाला की ही तयार रोपं थोड्या थोड्या रोपांची मूठ तयार करून एका ओळीत किंवा असंच विशिष्ट अंतरावर लावली जातात. लावणी झाली, की मध्ये मध्ये तण काढायचं काम असतं.


साधारण दिवाळीच्या आगेमागे भात पक्व होऊन पिवळा पडतो आणि कापायला तयार होतो.
या तयार भाताची कापणी करून ती रचून ठेवली जातात त्या रचनेला उडवं म्हणतात. मग आपापल्या सोयीनुसार मळणी करून भात वेगळा केला जातो आणि गिरणीतून तो पॉलिश होऊन तांदूळ म्हणून खाण्याजोगा होऊन पोत्यात भरून ठेवला जातो.
हे सगळं मी काही शब्दांत मांडलं खरं... पण लिहितानाच मला शब्दांची निरर्थकता समजत गेली. कित्येक हजार वर्षांतून माणसानं कमावलेलं "traditional wisdom" अजूनही चालत आहे. ती एक अनुभवायची गोष्ट आहे.
बियाणं पेरल्यावर पावसाची उत्सुकतेनं वाट बघणं, रोपं लावून झाल्यावर त्यांना पाहिजे तेवढं पाणी शेतात जमा होतं की नाही, हेही पावसावर अवलंबून असणं, वेगवेगळ्या पातळ्यांवर असलेल्या जमिनींसाठी पाट काढून घालून पाण्याचं नियोजन करणं, तासनतास गच्च पावसात उकिडवं बसून रोपं लावणं, सतत ओणवं उभं राहून तण काढणं, एकाच कुटुंबाच्या मालकीचे जमिनीचे तुकडे वेगवेगळ्या ठिकाणी असल्यामुळे ती पळापळ, कुणा नातेवाईकांकडे मनुष्यबळ कमी असेल, तर त्यांना त्यांच्या कामात मदत करायला जाणं, जनावरांची मदत घेणं, कापणी मळणीत सगळ्या कुटुंबाचा बैलांसकट सहभाग वगैरे. एक मोठा सृजन सोहळा सुरू असतो आणि यात आख्खी कुटुंबं बुडून, दमून जातात. घरातल्या प्रत्येक सदस्याला यात भाग घ्यायला लागतो. आजी, आजोबा ते नातवंडं सगळी कामाला लागलेली असतात. वरून पाऊस कोसळत असतो. सगळीकडे पाणी, प्रवाह, धबधबे, हिरवाई..

कुरुंजीत बघितलं, की पुरुष आणि बायका दोघं बरोबरीनं राबतात. भातकापणी झाल्यानंतर गावाजवळच्या डोंगरावर वाढलेलं गवत जनावरांसाठी चारा म्हणून आणलं जातं. यासाठी बायका पुरुष सकाळीच निघतात. गवताचे भारेच्या भारे डोक्यावर वाहून आणतात. घरासमोर, शेतात ती रचली जातात. पाऊस आला की घरात पोटमाळ्यावर त्यांची रवानगी होते.
नवीन तांदूळ घरात आला की जत्रेचे वेध लागतात. घरं सारवली जातात, घरातली बाईच भिंतींना पुन्हा लिंपून रंग देते, घरातली सगळी भांडी लख्ख घासून पुन्हा मांडण्यांवर मांडली जातात. अंथरुणं, पांघरुणं धुतली जातात. जत्रेसाठी सगळे नातेवाईक जमा होतात. नवे कपडे घेतले जातात. जत्रा भरते. पहिल्या दिवशी पुरण पोळी, नंतर मटणाची जेवणं होतात आणि मंडळी पांगतात आणि माझ्या मते भाताचं मोसम संपतो. नवीन चक्राला सुरुवात होते.
यातच कोंबडया, शेळ्या, बकऱ्या , गाई, म्हशी पाळल्या जातात. डेअरीला थोडं फार दूध जातं. बैल तर असतातच.
पावसाळ्याच्या आधी सरपण गोळा करून ठेवणं आहे, गोवऱ्या थापून पाणी न लागेल असं रचून ठेवणं आहे. उन्हाळ्यात सांडगे घालणं आहे.
नियमितपणे येणाऱ्या निसर्गाच्या चक्राला प्रतिसाद देत निसर्गाला धरून जगणं हे इथं अजूनही दिसतं.
रंजना बाजी

Thursday, 7 December 2017

लहान वयात भक्तीचा मार्ग धरणं, सत्तरीपर्यंत निभावणं! विलक्षणच.

 साठ वर्षांपूर्वीचं कुरुंजी डोळ्यासमोर आणूया. रस्ते नाहीत. प्रवास फक्त भाटघर धरणाच्या पाण्यातून, लॉन्च आणि होड्यातूनच. घनदाट जंगलाचा परिसर. अर्थातच वीज नाही्च. गावात नदीजवळ देवीचं देऊळ होतंच. मूर्ती म्हणून एक मोठा दगड उभा असलेला. देवळात दिवा लावायला एकजण रोज यायचा, तेवढंच. बाकी कुणीच नसायचं. या दिवा लावणाऱ्या माणसाला जाणवायला लागलं होतं, की देवळात कुणाचा तरी वावर आहे. कोण ते मात्र दिसेना. एके दिवशी तो दिवा लावल्यावर बाहेर लपून बसला. थोड्या वेळानं देवळात मूर्तीच्या मागून एक तेरा चौदा वर्षांची पोरसवदा मुलगी पुढे आली. आणि इथून सुरू झाली मठातल्या अनसुयाबाईंची विलक्षण कहाणी.
या जेजुरीत राहणाऱ्या मुलीचे आईवडील रीतीप्रमाणे तिचं लग्न ठरवत होते. पण भक्तीमार्गाकडे ओढ असलेल्या अनसूयेला ते पसंत नव्हतं. कुरुंजीत नलावडे आहेत. तीही नलावड्यांचीच. त्यामुळं ती जेजुरीतून थेट कुरुंजीला पोचली आणि देवळात आसरा घेतला. आईवडील तिची समजूत घालायला आले. पण ही मुलगी गेली नाही. तिथंच जंगलात देवाची उपासना करत राहिली.
कुरुंजीत आम्ही पहिल्यांदा जाताना पोळीभाजीचा डबा घेऊन गेलो होतो. रस्त्यात कुरुंजी मठ अशी पाटी दिसली. आत वळून मठापर्यंत गेलो. बाईंचा कुणी मदतनीस होता. त्यानं देवळात जेवायला बसू शकता असं सांगितलं. आम्ही डबे उघडले. थोड्याच वेळात तोच मदतनीस भाकरी, भाजी आणि लोणचं घेऊन आला. बाईंनी पाठवलंय असं सांगितलं.

जेवण झाल्यावर आम्ही बाईंच्या निवासात गेलो. भगवी वस्त्रं नेसून केस डोक्यावर बांधून बाई जमिनीवर बसल्या होत्या. पंच्याहत्तरीच्या असाव्यात. म्हातारपणामुळं चालणं जमत नव्हतं. कसंनुसं सरकत चालायच्या. त्यांच्या गरजेच्या वस्तू जमिनीवरच पसरून ठेवलेल्या. त्यांच्याशी आम्ही बोललो. त्यांच्या बोलण्यातून विरक्ती जाणवत होती. सहजपणे रामदास, तुकाराम, ज्ञानेश्वर अश्या संतांची वचनं त्या सांगत होत्या. मठात बरीच झाडं, भाज्या लावल्या होत्या. गावापासून दूर, जंगलात, नदीपलीकडे त्यांचा मठ आहे. परवापरवा पर्यंत एकट्याच रहात. आता तब्येत नादुरूस्त झाल्यामुळे कुणी ना कुणी भक्त सोबतीला मदतीला असतात. गावातल्या लोकांना बाईंबद्दल प्रेम, आदर आहे. त्यांच्याबद्दलच्या गोष्टी लोक खूपच आस्थेनं सांगतात.
अनसूयाबाईंना गावातल्या काही लोकांनी जागा दिली. तीच मठाची जागा. तिथं जमिनीखाली एक गुहा आहे. बाईंनी चार वर्ष या गुहेत राहून तपश्चर्या केली. रोज भल्या पहाटे चार वाजता त्या नदीत अंघोळीसाठी उतरत. नंतर दिवसभर गुहेत तपश्चर्या. तेजूची आज्जी मठातल्या बांधकामाच्या वेळी मजुरीला होती. तिने हाताचा पंजा नागाच्या फण्यासारखा वाकवून दाखवत, गुहेच्या तोंडाशी ‘हा’ त्यांच्या रक्षणासाठी बसायचा असंही सांगितलं होतं. खाली गुहेत बसूनही अनसुयाबाईंना बांधकामाचं किती सामान संपलं, किती शिल्लक आहे हे अचूक माहीत असे, हे तेजूच्या आज्जीने सांगितलेलं. अनसुयाबाई पूर्वी तरुणपणी गौराईच्या सणात गौराईचे खेळ खेळायला गावात येई. खेळ मनसोक्त खेळून झाले की एकटीच कंदील घेऊन अपरात्रीची पण निर्भयपणे जंगलातल्या मठात चालत जाई.
एकदा एक शिपाई वाईट इच्छा धरून बाईंकडे गेला. बाईंनी त्याच्याबरोबर धरणात पोहण्याची शर्यत लावली आणि तो पाण्यात बुडून मेला ही गोष्टसुद्धा कानावर आलेली
बाईंचे भक्त भरपूर आहेत, असं ऐकण्यात आलं होतं. त्या वेगवेगळ्या गावात कीर्तनं करायल जात असत. खूपदा, बसमध्ये भेटणारे लोक, कुरुंजी म्हटल्यावर, मठावरच्या बाईंची खुशाली विचारतात.
उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मुलं म्हणाली, मठावर जाऊया. मग धरणाच्या वाळलेल्या पात्रातून चालत आम्ही मठावर गेलो. बाई बाहेर अंगणात बसल्या होत्या. मुलांनी त्यांच्याबरोबर गप्पा मारल्या. त्या खूप प्रेमानं बोलल्या. त्यांनी मुलांना लिंबाचं सरबत करून दिलं. मुलांनी त्यांना काय मदत पाहिजे ते विचारलं. बागेची थोडीफार सफाई केली. मठाचं कुंपण काही ठिकाणी मोडलं होतं. ते पुन्हा येऊन दुरुस्त करू असं मुलांनी आश्वासन पण दिलं. मुलं आणि बाई यांचा चांगला संवाद सुरू होता. मी सार्थककडे कॅमेरा देऊन फोटो काढ असं सांगितलं. फोटो काढणार म्हटल्यावर बाईंनी बाजूला पडलेली ओढणी डोक्यावर पांघरून घेतली आणि मुलांना प्रेमानं जवळ घेऊन फोटो काढून दिला.
या मनस्वी अनसुयाबाईंचं गेल्या रविवारी देहावसान झालं.
एका मुलीनं एवढया जुन्या काळात लहान वयात भक्तीचा मार्ग धरणं, त्यासाठी एवढं धाडस करणं आणि ते सत्तरीपर्यंत निभावणं! विलक्षणच.
रंजना बाजी 

Thursday, 30 November 2017

कुरुंजीतल्या सगळ्या घरांप्रमाणेच माझं घर पण मुलांसाठी खुलं असतं.

कुरुंजीतलं गमभन :
घरात एक कपाट आहे त्यात जुन्या ओढण्या, पुस्तकं, कापडाचे तुकडे, रंग, ब्रश, कागद, पेन्सिली, कात्री, सुईदोरे, वेगवेगळे रेशीम, लोकर, क्रोशा सुया, मणी असे बरेच प्रकार असतात. स्वैपाकघरात काही भांडी आहेत त्याबरोबर पुठ्ठ्याचे मोठमोठे रिकामे बॉक्स आणून ठेवले आहेत.
लहान मुलींना स्वैपाकघर आवडतं. एके दिवशी त्यांनी, ताई तुम्ही किती गबाळ राहता असं म्हणत, सगळे डबे, भांडी मांडणीतून काढून रिकामी करून घासली, मांडणीवर वर्तमानपत्र अंथरून पुन्हा मांडली. त्यांच्या घरात या गोष्टी आया करत असतात त्याचं हे अनुकरण ! मुलींना घर, शाळा खेळायला पण स्वैपाकघर लागतं. पुठ्ठे, ओढण्या घेऊन घरं, वर्ग बनतात, त्यातल्याच कुणी आई, मूल, शिक्षक, विद्यार्थी बनतं आणि खेळ चालू असतो.मुलग्यांना कुतूहल वाटून ते डोकवायचा प्रयत्न करतात तर त्या भांडखोर चिमण्यांसारख्या अंगावर येतात. मुलं माघार घेतात किंवा हळूच आत घुसतात. मग कल्ला!
खेड्यात मुलामुलींचे हात सतत चालत असतात. गप्पा मारताना सुद्धा त्यांचं हातानं काही ना काही करणं सुरू असतं.
घरात पोस्टर कलर आहेत. मुलामुलींना रंगवायला खूप आवडतं. बहुतेक सगळेजण आले की आधी कपाट उघडून रंग, कागद काढतात आणि काम सुरू होते. ब्रश नसले तरी अडत नाही. काड्या चालतात. मयूरने एकदा काडी पुढच्या बाजूने ठेचून ब्रश बनवून घेतला होता.थोडया मोठया मुलींना विणकाम भरतकाम करायचे असते. क्रोशा आवडतो. काही जणी शिकल्या सुद्धा. आरतीला भरतकामात रस आहे. यू ट्यूब वरून बरेच व्हिडीओ मी डाउनलोड करून नेले. तिने आणि बाकीच्या मुलींनी पण नमुने बनवून ठेवलेत. मुलग्यांना शिवायला आवडते. त्यांनी छोटे बस्कर शिवलेत आणि फळा पुसायला कापडी डस्टर पण.गोट्यांचा ब्रेन व्हिटा हा गेम मुलांना आवडला. साप शिडी, लुडो पण आवडतात. बुद्धिबळाचा गेम थोड्या दिवसांपूर्वी नेलाय. सुरुवातीला मी नियम सांगितले. पण नंतर त्यांनी स्वतः नियम बनवून खेळायला सुरू केलं.
या मुलांच्या खेळण्याचं वैशिष्ट्य म्हणजे एकटं कुणी खेळत नाही. दोघेच जरी खेळत असले तरी अनेक सल्लागार बाजूला बसलेले असतात आणि त्यांचा सहभागही शंभर टक्के असतो.घरात किरकोळ दुरुस्ती किंवा काही असेल तर मुलं करतात. खिडक्यांना पडदे लावायचे होते. माझ्या दृष्टीनं काहीच मिळत नव्हतं.
 तुषार घराच्या भिंती नीट बघून आला आणि त्याला इकडेतिकडे चार खिळे मिळाले. बाहेरून मोठा दगड आणून त्याने खिळे मारून पडदे लावले.
गेल्या नवरात्रीच्या एका रात्री जेवण करून झोपायच्या बेतात असताना चार उंदीर बाहेरच्या खोलीतून आत पळताना दिसले. माझी पळापळ. देवळाजवळ मुलं दांडिया खेळायची तयारी करत होती. मी त्यांना बोलावून आणलं. घर मालकिणीनं घरात असावी म्हणून एका कोपऱ्यात मातीची चूल ठेवली आहे. मुलांनी तिथं पर्यंत माग काढला. घरात खिडक्यांना लावून उरलेली लोखंडी जाळी होती ती त्या चुलीला बांधून वर मोठे दगड ठेवून बंदोबस्त केला. अजूनही अधून मधून मुलं चूल तपासत असतात.
या सगळया खेळण्याबरोबर महत्त्वाचं घडतं ते म्हणजे गप्पा! आमच्या सतत गप्पा सुरु असतात. मी शुक्रवारी जाते. स्टॉपवरून घरी जाताना निम्मं गाव ओलांडायला लागतं.एखादं शाळेला न गेलेलं मूल मला बघून सोबत येतं. काहीतरी करत बसतं. गप्पा होतात. संध्याकाळी शाळा सुटल्यावर बरीच मुलं येतात. मग अंधार होऊन गेला तरी इथंच असतात. मग सरुबाईकडे जेवायला जाताना तीही आपापल्या घरी जातात. सकाळी सातलाच आशा, केतकी, राधा, मयूर, गौरव यापैकी कुणीतरी दार वाजवायला येतं. माझं आवरून झाल्यावर मी दार उघडते. मग आमचा दिवस सुरू होतो.
मुलांना खूप सांगायचं असतं. घराबद्दल, शाळेबद्दल, ऐकलेल्या, बघितलेल्या, केलेल्या, अनुभवलेल्या गोष्टी त्यांना सांगायच्या असतात.
गौरव अनेकदा शाळेत जाताना कंटाळा करतो. तो एकदा बोलताना पहिली पासूनच शिक्षक कसे मारत आलेत याबद्दल सांगत होता. अशा संवेदनशील मुलांना मग शाळा आवडेनाशी होते.
पहिलीतली राधा ते टी. वाय. बी. कॉम. ची आरती सगळे गप्पांमध्ये रमतात. करण आणि मयूर यांना भुताच्या गोष्टी सांगायच्या असतात. आरती आणि तिचा भाऊ प्रसाद कॉलेज बद्दल सांगतात, शाळेत जाणारी मुलं शाळेतल्या शिक्षकांच्या मित्रांच्या, घटनांच्या गोष्टी सांगतात.
माझ्यासाठी या अनौपचारिक गप्पा अत्यंत महत्त्वाच्या आहेत कारण त्यातून मुलं समजत जातात. पुढं काय करायला पाहिजे याची दिशा दिसत राहते.
रंजना बाजी

Sunday, 4 June 2017

मुलांना चित्रकलेचे धडे देणारी शिक्षिका

जुईली चित्रकार, मुलांना चित्रकलेचे धडे देणारी शिक्षिका. क्लासला येणाऱ्या विद्यार्थ्यांशी आपलेपणाने बोलणारी. तिला दोन मुली. ती सांगते, थोरली मुलगी आता मोठी होतेय, तिला आपल्या शरीराबद्दल सतत खूप प्रश्न पडत असतात. तिचं शंकासमाधान करताना जाणवलं की, आपल्या उत्तरामुळे हिचं समाधान नाही झालं तर तिनं दुसऱ्या कुणाकडे, नेटवर उत्तरं नकोत शोधायला. त्यातून चुकीची माहिती मिळायची शक्यताही असते. मग जुईलीनं स्वतःच पुस्तकं वाचून तिच्या शंकांना उत्तरं द्यायला सुरुवात केली. स्वतःच समाधान झालं की मुलगी मैत्रिणींनाही ती उत्तरं सांगू लागली. पुन्हा त्यांचे प्रश्न जुईलीकडे येऊ लागले. शरीरात होणारे बदल काय असतात, कसे होतात, का होतात हे सगळं शास्त्रीयदृष्टया मुलींना सांगायला हवं. आणि हे केवळ आपल्या मुलींपुरतं मर्यादित राहायला नको. सर्वच मुलींना हे कळायला हवं. हे जुईलीला प्रकर्षानं जाणवलं आणि ती कामाला लागली.
जुईलीच्या घरातच दोन डॉक्टर - सासरे आणि नवरा. या दोघांशी चर्चा, पुस्तकांचं वाचन, अभ्यास, फोटोंचं संकलन - असं सगळं करून पहिलं सत्रं आकाराला आलं - ‘कळी उमलताना’. 10 ते 14 असा वयोगट तिनं निश्चित केला. यात विषय ठरवले - मी आता मोठी झाले, म्हणजे माझ्यात काय बदल झाले, बाह्यांग बदल, शरीरांतर्गत बदल. पाळी म्हणजे काय असतं, मलाच का असं झालं, या काळात निगा कशी राखायची. 
सुरुवातीला ती स्वतःच्या मुलींच्या मैत्रिणींच्या आयांशी बोलली. ड्रॉईंग क्लासच्या मुलींच्या आयांशीही चर्चा झाली. जुईलीचे बरीच वर्षे ठाण्यात क्लासेस आहेत. त्यामुळे क्लासच्या टीचर चुकीचं काही सांगणार नाहीत, असा एक विश्वासही लोकांच्या मनात तयार झाला. मग पहिलं सेशन ठरलं. घराजवळच पोलिसलाईन. तिथल्याही एक-दोन मुली आल्या. पाठोपाठ त्यांच्या कॉन्स्टेबल आया. त्यांनी, काय सांगताय मुलींना, इथं काय चाललंय असे प्रश्न विचारले. मग त्यांनाच थोडावेळ सेशनला बसवलं. सेशननंतर जुईलीनंच त्यांना विचारलं की, मुलींच्या शंकांना देता का तुम्ही उत्तरं, तेवढा वेळ देऊन त्यांच्याशी बोलत असाल तर नका पाठवू. सेशन ऐकल्यामुळे त्यांनाही जाणवलं होतंच की मुलींशी इतकं मोकळेपणाने घरात बोलत येत नाही. मग याच दोघी कॉन्स्टेबलनी पुढं सहकार्य केलं. पोलिसलाईनमधल्या बऱ्याच मुलींना, त्यांच्या आयांनाही आणलं. जुईलीचे हे सगळं काम विनामूल्य, विनाजाहिरात चालू आहे. आजवर अशी सात सेशन्स तिनं घेतली आहेत. प्रत्येक सत्रात 8-10 मुली सहभागी होतात.
जुईली म्हणते, आजकाल मुलींना 10 व्या वर्षी किंवा त्याआधीही पाळी सुरू होते. त्यासाठी त्यांना शरीराविषयी प्राथमिक माहिती असायलाच हवी. कित्येकदा मुलींच्या आयांनाही कितीतरी गोष्टी माहिती नसतात.
क्षुल्लक वाटणाऱ्या गोष्टी भविष्यात किती महत्त्वाच्या असतात, हे जुईलीनं आखणी केलेली सत्रं बघून लक्षात येतं. पाळीच्या ता्रखेची कॅलेंडरवर खूण करून ठेवायची सवय लावून घ्यायची, हे ती आवर्जून मुलींना सांगते. लग्नानंतर कित्येकदा मुलींना आपल्याला दिवस गेलेत हेच कळत नाही. कारण पाळीची तारीख लक्षात नसते. आपली पाळी नक्की किती दिवसांनी सुरू होते, हेही काही मुलींना कळत नाही. पाळीच्या तारखेच्या नोंदीमुळे, दर 15 दिवसांनी पाळी आली किंवा एक-दोन महिने आली नाही, तरी डॉक्टरांना आपण योग्य माहिती देऊ शकतो. त्यातून आजारांची, समस्यांची वेळेवर उकल होऊ शकत असल्याचं ती सांगते.
मुलींचे बरेचसे प्रश्न, शंका ती अगदी कळकळीने ऐकते, सोडवते. जुईलीच्या पालकत्वाचा प्रवास असा स्वतःच्या मुलींच्या शंकांचं निरसन करता करता समाजातील अन्य मुलींशी संवाद करण्यापर्यंत अर्थपूर्ण होत गेला आहे.
जुईली महाजन संपर्क क्र. - 9870096966 / 022 - 25332705

शब्दांकन: वर्षा जोशी - आठवले

Thursday, 23 February 2017

रुग्ण हेच कुटुंब

  
महाविद्यालयात असताना विद्यार्थी आघाडीचे नेतृत्व, नंतर भाजपाच्या युथ विंगमध्ये भरीव कामगिरी...जगदीश मुळीक यांच्या राजकारणातल्या कारकिर्दीची सुरूवात अशी विद्यार्थीदशेतच झाली. 
जगदीश आमदार म्हणून पहिल्यांदाच निवडून आले, तरीही तळागाळातील सततचा लोकसंपर्क आणि लोकसमस्यांची जाणीव असल्याने निवडून येता क्षणी कामाला कुठून सुरुवात करावी, असा प्रश्न त्यांना पडला नाही.
सर्वच मोठ्या शहरांत कचर्‍याची समस्या मोठी आहे. ती दूर करण्यासाठी जगदीश मुळीक ‘स्वच्छ भारत अभियान’अंतर्गत अनेक उपक्रम राबवत आहेत. त्यांनी अनेक ठिकाणी सार्वजनिक शौचालये बांधून घेतली आहेत. पाणी हा महत्वाचा विषय. यासाठीच भामा-आसखेड प्रकल्पाचा पाठपुरावा त्यांनी केला आहे. या प्रकल्पपूर्तीनंतर पाण्याचा प्रश्न मार्गी लागेल असा जगदीश मुळीक यांचा विश्वास आहे.
रुग्णसेवा हा त्यांच्या जिव्हाळ्याचा विषय. वडगावशेरी मतदारसंघातील येरवडा मनोरुग्णालयात उपचार घेणाऱ्या रुग्णाच्या समस्यांची जगदीशजींना विशेष जाणीव आहे. घरातील लोकांनी दूर लोटलेल्या या रूग्णांना त्यांनी आपले कुटुंब मानले आहे. सणासुदीला ते आपल्या कुटुंबापेक्षाही जास्त वेळ या लोकांसोबत घालवून त्यांच्या चेहऱ्यावर हसू फुलवतात. रुग्णांना, रुग्णालयाला लागणाऱ्या विविध गरजेच्या वस्तू, मशीन्स यांचा पुरवठा नीट होईल, हे बघतात. 
मतदारसंघातील पालिकेच्या शाळांमध्ये ध्वजारोहण व इतर कार्यक्रमाच्या निमित्ताने नियमितपणे जाऊन गरीब विद्यार्थ्यांच्या समस्या जाणून घेणं, त्यांच्या गरजांची पूर्तता करणं जगदीशजी करत असतात. मुले ही वोट बँक नसल्याने त्यांच्या समस्यांची तड कोण आणि कशी लावणार या प्रश्नावर जगदीशजी म्हणाले, “आईला मुलांच्या समस्या न बोलताही कळू शकतात, त्याचप्रमाणे तळमळीच्या कार्यकर्त्याला अशा समस्यांची जाणीव आपसूकच असते, असायला हवी.” मतदारसंघातील अनाथ मुलांना निवारा-शिक्षण देणार्यां संस्थांनाही ते मदत करत असतात. 
वडगावशेरीत सनसिटीसमोर त्यांचे धाकटे बंधू नगरसेवक योगेश मुळीक यांच्या पुढाकाराने बांधलेले राजे शिवाजी महाराज उद्यान हे आता एक प्रेक्षणीय ठिकाणच झाले आहे. मुलांसाठी, जेष्ठ नागरिकांसाठी लागणाऱ्या सर्व सोयी, भरपूर खेळण्याचे साहित्य यांची रेलचेलच तिथे आहे. सुरक्षेचा विचार करून एवढया मोठ्या उद्यानात त्यांनी CCTV कॅमेरेही बसवून घेतले आहेत. संध्याकाळी संपूर्ण उदयान सौर उर्जेवर चालणाऱ्या दिव्यांनी उजळून निघते.
विधिमंडळात विषय मांडण्यासाठी कुठून माहिती मिळवता? यावर जगदीशजींचे उत्तर - “तळागाळातील लोकांशी, विविध विभागात राहणाऱ्या सर्व स्तरातील नागरिकांशी नेहमीच संपर्क ठेवून असल्याने, नागरिकांच्या विविध समस्यांची कल्पना असतेच. नियमित वृत्तपत्रवाचनातूनही समस्यांची ओळख होतेच.”
‘नवी उमेद’ या फेसबुक पेजचे जगदीशजींनी स्वागत केले. आणि असा उपक्रम ‘संपर्क’ संस्थेनेने सुरु केल्याबद्दल अभिनंदन करून ‘नवी उमेद’ला त्यांनी शुभेच्छा दिल्या.
- वैशाली देसाई, पुणे

Wednesday, 22 February 2017

स्वमग्नतेतून स्वयंपूर्णतेकडे पहिलं पाऊल


एक गुटगुटीत बाळ आपल्या घरी जन्माला यावं अशीच आमचीही इच्छा होती. पण, आपला पहिला मुलगा ऑटिस्टीक आहे, हे कळलं आणि सुखस्वप्नचित्रच विस्कटून गेलं. इथचं आमचं पहिलं पाऊल पडलं स्वमग्नेतेच्या जगात. मग ४ नोव्हेंबर २०११ रोजी आमच्यासह पुणे येथील डॉक्टर अमिता पुरोहित, बेळगावचे शंशाक कोणो, मिलिंद कंक आणि काही लोकांनी एकत्र येऊन 'आरंभ'चा पाया रचला. 
एक अद्ययावत, आधुनिक असं मराठवाड्यातलं पहिलं स्वमग्न मुलांसाठीचं केंद्र ‘आरंभ’! मग मी विशेष बी.एड.पूर्ण केलं. खास प्रशिक्षण घेतलेला, मुलांच्या प्रत्येक गरजेला ओळखून त्यावर योग्य उपाय करणारा शिक्षकवर्गही नेमला.
आपल्या मुलांना विशेष प्रशिक्षणाची गरज आहे हेच आई-वडील मान्य करत नाहीत. अशा मुलांचा आधार होणे, हे मूल पुढे स्वावलंबी होऊ शकते हा विश्वास त्यांना देणे गरजेचे असते. माझ्या मुलाला विविध थेरपी देण्यासाठी आम्ही बरीच धावपळ केली. त्यातूनच जाणवलं, सर्व थेरपीज एकाच ठिकाणी मिळायला हव्यात. उत्तम दर्जाचे शिक्षण पुरवणे, विद्यार्थांना स्वावलंबी बनविणे, स्वमग्न मुलांविषयी जागृती करुन मुलांच्या शिक्षणासाठी पालकांना प्रोत्साहित करणे हे आजचं 'आरंभ'च काम. 'आरंभ'मध्ये 28 विद्यार्थी आहेत. मुलांच्या क्षमता विकसित करण्यासाठी आवाज, अॅिक्युपेशन, प्ले, म्युझिक, ड्रामा, मास्क,स्पिच आणि फिजिओथेरपीचा उपयोग केला जातो. 
आवाज थेरपीतून मुले न बोलता आपल्या भावना दुस-या माध्यमाच्या सहाय्याने दर्शवू शकतात. अॅाक्युपेशनल थेरपीने आपल्या अतिउत्तेजीत भावनांवर, अति चंचलतेवर नियंत्रण ठेवायला शिकतात. प्ले थेरपीतूनही उर्जा योग्य ठिकाणी वापरली जाते. ड्रामा थेरपी विविध भावनांचे प्रकटीकरण कसे करायचे हे शिकवते. मास्क थेरपीत फक्त डोळे उघडे ठेवले जातात. त्यामुळे स्थिर नजर देणे ह्या मुलांना शक्य होते. मुलांच्या समस्या, अडचणी, प्रश्न यावर पालकांसाठी कार्यशाळा होतात. 
प्रत्येक मुलात सूप्त गुण असतात. स्वमग्न मुले क्षमता लवकर प्राप्त करू शकत नाहीत. पण त्यांची बुध्दी सामान्य मुलांप्रमाणेच असते. त्यासाठी आमचा आर्ट झोन काम करतो. इथं 10 वर्षांवरील मुलांना त्यांच्यातील कलागुणांनुसार प्रशिक्षण दिलं जातं. आणि मग त्यातून सुंदर कलात्मक वस्तुंची निर्मिती केली जाते. या वस्तुंचे प्रदर्शन, विक्री करून स्वमग्न मुलांना बाजारपेठ उपलब्ध करून दिली जाते. येथे प्रथमच ब्लॉक-पेंटिंगचे रुमाल, रांगोळ्या, पणत्या, मेणबत्या, लिफाफे, ग्रीटिंग कार्ड्स, पेपरबॅग तसेच सुतळीपासून लेटर-हँगिंग अशा विविध वस्तू तयार करण्यात आल्या. हा प्रयोगही फलदायी ठरतोय. कारण त्यातून त्यांच्या क्षमता वाढत आहेत. विशेष म्हणजे यावर्षी बनविलेल्या वस्तुंची व्रिकी अपेक्षेपेक्षा जास्त झाली. त्यामुळे मुलांची बँकेंत खाती उघडता आली. 'आरंभ'च्या छोट्या मित्रांनी स्वयंपूर्णतेच्या दिशेने उचललेले हे पहिले पाऊल. 
- अंबिका टाकळकर.

Tuesday, 7 February 2017

मैत्री ‘देण्या’शीही


आम्ही ‘मैत्री’च्या स्वयंसेवकांनी मिळून २ ऑक्टोबरला गांधीजयंतीच्या दिवशी घराघरातून रद्दी गोळा केली. तो रविवारचा दिवस होता. सकाळच्या दोन तासांत वृत्तपत्रांची ७८० किलो रद्दी आम्ही गोळा केली. ती विकून आलेले ८ हजार रुपये मधूकोश सोसायटी, धायरी, पुणेतर्फे काळवीट काकांनी मदतनिधी म्हणून ‘मैत्री’च्या खात्यात जमा केले.
त्या दिवशी ११० गृहसंकुलांमधून ३०० स्वयंसेवकांनी २६ टन रद्दी गोळा केली. त्यातून अडीच लाखांवर जमा झालेला निधी मैत्रीने मेळघाटच्या कामी लावला.
‘मैत्री' - १९९७ पासून कार्यरत असलेली पुण्याची स्वयंसेवी संस्था. प्रामुख्याने मेळघाटातल्या आदिवासींसाठी आणि त्यासोबतच इतर सामाजिक समस्यांवर काम करणारी. विदर्भातल्या अमरावतीच्या जिल्ह्यातला इवलासा मेळघाट लोकांना माहीत आहे, तो तिथल्या बालमृत्यू आणि कुपोषणाच्या प्रश्नामुळे! सहाजिकच स्वयंसेवी संस्थांसाठी महत्वाचा. सातपुड्याच्या पर्वतरांगांमधल्या चिखलदारा आणि धारणी या दोन तालुक्यांमधली ३३४ गावं म्हणजे मेळघाट. त्यातल्या ७० गावांच्या आरोग्याची,शिक्षणाची काळजी घेण्याचं काम ‘मैत्री’चे स्वयंसेवक लोकसहभागातून करतात. 
 महाराष्ट्रात, भारतात किंवा जगात कोणत्याही ठिकाणी आपत्तीनिवारणाचं काम करणाऱ्या 'मैत्री'चा एक प्रभावी उपक्रम 'रद्दीतून सद्दी'. सद्दी म्हणजे सुबत्ता, जयश्रीताई सांगतात. मैत्रीच्या एक संस्थापक जयश्री शिदोरे यांनी विनिता ताटकेंसोबत 2006 साली सुरू केलेला रद्दीसंकलन उपक्रम गेली १० वर्ष अखंड चालू आहे.
असं काम करताना लोकांच्या चांगल्या-वाईट प्रतिक्रिया अनुभवायला मिळतातच. “कसली रद्दी, तुम्हाला का द्यायची? तुम्ही रद्दीवाले का मग? सरकार करेल ना त्या आदिवासींसाठी काम. माळशेजजवळच आहे का हे मेळघाट? ही कोणती संस्था 'मैत्री'?..वगैरे.
पण ‘मैत्री’च्याच भाषेत सांगायचं तर तुम्ही-आम्ही हीच मैत्री. असा भावनिक बंध हळूहळू बांधला जातो आणि काम चालू रहातं. शहरातली नोकरदार, सुस्थित मंडळी आपापली कामंधामं, रविवारची सुट्टी, आराम सांभाळून, घरबसल्या, खिशाला फार ताण न देता, वाचून झाल्यावर घरातली अडगळ ठरणारी वृत्तपत्रांची रद्दी दान करून मोठा मदतनिधी उभा करू शकतात याचं हे उदाहरण!

पुण्यातल्या इच्छुक गृहसंकुलांकडून आणि शाळांकडून महिन्याच्या एका रविवारी हे संकलन होतं. आदल्या दिवशी त्या त्या गृहसंकुलाचे कार्यकारणी सदस्य किंवा मैत्रीचे स्वयंसेवक रद्दी जमा करण्याचे उद्देश, वेळ, ठिकाण असे सर्व तपशील देतात. आधीच घरोघरी पुरवलेल्या ठराविक मापाच्या दोऱ्यात बांधून लोकं आपापले गठ्ठे आणून देतात. ते जमा करून आणि विकून पैसे मैत्रीच्या खात्यात जमा केले जातात. मैत्रीकडून त्याची पावती त्या गृहसंकुलाच्या नावे दिली जाते. काम तर होतंच. ते करता करता सामाजिक कामाचा संस्कारही नव्या पिढीवर होतो.
 अशी आमची मैत्री एकमेकांशी, सामाजिक कामाशी, मैत्री ग्रामीण, वंचित लोकांशी. मैत्री ‘देण्या’शीही.
website : www.maitripune.net / फोन: 020 - 25450882
- गीतांजली रणशूर.

Wednesday, 28 December 2016

... आणि त्यांना मिळालं हक्काचं घर

नवऱ्याशी भांडण झालं, घरातून त्यानं हाकलून दिलं तर होरपळ होते ती स्त्रीची. स्वतःचं घर नसतं, माहेरची माणसं 4-6 महिने सांभाळतातही पण पुढे तिची तिला सोय बघणही भाग असतं. महिलांची हीच परिस्थिती बघून वैष्णवी महिला उन्नती संस्थेनं महिलांसाठी घरं निर्माण करायचं स्वप्न बघितलं. आज त्यातलीच 380 घरं पूर्ण होऊन त्या कुटुंबाना त्याचा ताबाही मिळालेला आहे. या घरांच्या उभारणीची ही गोष्ट.
हडपसर आणि उरळी देवाचीच्या बॉर्डरवर आणि महापालिकेच्या हद्दीत हा वैष्णवी सिटी प्रकल्प उभारला गेला आहे. विशेष म्हणजे प्रकल्पात घरं घेतलेल्या सर्व महिला या धुणं-भांडी करणाऱ्या, भाजीविक्रेत्या, पोलिसात काम करणाऱ्या चतुर्थ श्रेणी कामगारांच्या पत्नी, छोट्या-मोठ्या दुकानांमध्ये काम करणाऱ्या महिला आहेत. या सर्वांचंच उत्पन्न 20,000 रु. पर्यंतच आहे.
2006 साली नागणे यांनी संस्थेची स्थापना केली. बचतगटांपासून सुरुवात झाली. हळूहळू महिला एकत्र यायला लागल्या. मग बचतगटामार्फत छोटी कर्ज देऊन त्यांनी महिलांना सावकारी कचाट्यातून सोडवलं. कर्जावरच व्याज फेडत राहिलं तरी मुद्दल तसंच राहायचं त्यामुळे पैसा मिळाला तरी बचत न होता तो सावकाराला जायचा हे हळूहळू बायांच्या लक्षात यायला लागलं. मग गरज पडली तर संस्थेकडून कर्ज घेऊन नड भागवायला लागल्या. बचत करायला लागल्या आणि कर्जचा निपटाराही वेळेत होऊ लागला.
या महिलांसाठी घरं उभी करायची संकल्पना एका घटनेतून सुचल्याच संस्थेच्या अध्यक्षा राजश्री नागणे सांगतात.
जवळच्या वस्तीतली एक बाई तिच्या मुलांसोबत भाड्यानं घर घेऊन राहत होती. नवरा नव्हता. धुणं-भांडयाची काम करून घर खर्च भागवत होती. 2-3 महिने घराचं भाडं थकलं. भाडं देत नाही म्हणून मग घरमालकांनं तिचं सामान उचलून रस्त्यावर फेकून दिलं. ही घटना कुणीतरी राजश्री ताईंना कळवली. त्याक्षणी त्यांच्या संस्थेनं घरमालकाला भाडं दिलं आणि तिची पुढची व्यवस्था होईपर्यंत तिला तिथं राहू द्यायची विनंती केली. या एकाच घटनेतून राजश्री ताईंना हा प्रश्न किती गंभीर आहे हे जाणवलं. ती बाई दोन मुलांना घेऊन कुठे गेली असती, काय केलं असतं हा विचार त्यांना स्वस्थ बसू देईना. याच विचारातून मग या आणि अशा हातावर पोट असणाऱ्या महिलांसाठी घर बांधायची हा त्यांचा विचार पक्का झाला.
मग बचतगटाच्या महिलांसमोर त्यांनी हा विचार मांडला. 2008-09 सालात घरासाठी गृहनिर्माण बचतगटही सुरु केला. हळूहळू महिला पैसे जमवू लागल्या.
2010 साली शेती महाविकास झोन मधली जागा त्यांना 250 रु. स्क्वे. फू. भावानं मिळाली. ती NA करून घेऊन 11 साली प्लॉनही पास झाला. 12 मध्ये RCC चं काम सुरु झालं. आत्ता पर्यंत इतके दिवस साठवत असलेल्या पैशात काम सुरु झालं. 13 साली बँकेनं लोन दिलं. इथंही राष्ट्रीयकृत बँकांनी लोन दिलं नाही. कारण या लोकांना जमीन कोण? कर्ज फेडायची हमी त्यांना हवी असते.
इथं आपल्या व्यवस्थेचं अपयश कसं दिसत पाहा. खरंतर ज्याला कर्ज बुडवायचंच आहे तो कोट्यधीश असला तरी बुडवतोच, पण सामान्य माणसं मात्र भरडली जातात.
पण मग जनता सहकारी बँक आणि महाराष्ट्र मायक्रो हाऊसिंगनं लोन दिलं. काम सुरु राहीलं. पण इथून पुढेच खऱ्या अर्थाने कसोटीचा काळ सुरु झाला. प्रत्यक्ष काम सुरु झालं तोपर्यंत कच्च्या मालाचे भाव वाढले होते. आता 1500 रु. स्क्वे. फू. या भावाने घर मिळणं अशक्य होतं. मग काय करता येईल हा विचार सुरु झाला. बायांच्या विश्वासाचा प्रश्न होता आणि कामही पुढे चालू ठेवायचं होतं. भाव वाढवला असता तर संस्थेचं नाव खराब झालं असतं आणि जगूनही आम्हांला मेल्यासारखंच वाटलं असतं, असं त्या पोटतिडिकीनं सांगतात. आर्किटेकट आणि इंजिनिरची मिटिंग त्यांनी बोलावली. तेव्हा त्यांनी स्पष्टच सांगितलं कि ताई 1500 रु. भावात काम होणं शक्य नाही. मटेरियल कॉस्ट वाढली आहे, भावही वाढवायला लागतील. शेवटी चॅरिटी कमिशनरची भेट घेऊन त्यांनाही विनंती केली. तेही बिल्डर, आर्किटेकट लोकांशी बोलले. मग 1800 रु. पर्यंत रेट फायनल झाला.
आज 380 फ्लॅटची पहिली फेज पूर्ण झाली असून 1 bhk, 2 bhk आणि 1rk असे फ्लॅट तयार झाले आहेत. आता दुसऱ्या फेजमध्ये 639 सदनिका बांधण्यात येणार असून तिथे एक मल्टिस्पेशॅलिटी हॉस्पिटल, शाळा अशा सुविधाही देणार असल्याचे राजश्री ताईंनी सांगितले.
महत्त्वाचे म्हणजे ही घरे बचतगटातील महिलांच्या नावावर आहेत. नॉमिनी म्हणून नवऱ्याचे नाव आहे. त्यामुळे आता नवऱ्याची भांडणे झाली, सासरच्यांनी घराबाहेर काढले ही भीतीही बाईच्या मनात राहणार नाही.
- वर्षा जोशी-आठवले